Doğa Yorgun Ben Yorgun

 Yaşamadan ölüme koşarken bu yolda 
Tek nefes alsam yaşamış sayılır mıyım
Hayat zor acımasız epsem bir yol da
Girsem bu Ummana o dem ayılır mıyım

Kaybetmişim ben beni bulamam sağda solda
İçim ben dolsa da kendime yarar mıyım
Bulsam ben beni omuz üstünde dört kolda
Yetmez sanıp da fazlasını arar mıyım

Vallahi hevesim yok ne günde ne bolda
Acep bu zamanım dert ile anar mıyım
Evvela ölümle dol bir mezarda sol da
Gör bakalım şu anım gibi yanar mıyım
 Yorgunum 
Yoklukta boğuluyorum
Git gide küçülüyorum
En son bir toz zerresi kalacağım
Ve o gün kimseye aldırmadan
Ardıma bakmadan
Kendimi rüzgara bırakacağım
Nereye giderse sesim çıkmayacak
Ben aslında olmayacağım
Kimse anlamazken şimdi
O gün ağlayanlara haykıracağım
Neredeydiniz
Ben kaybolurken
Ben yoklukla boğuşurken
Ben hafzalama hakim olamazken
Siz neredeydiniz
Lakin yine duyulmayacak sesim
Geç olacak artık
Çok geç
Kendim ağlayacağım
Yok oluşuma
Varolma çabama
Yine yalnız ağlayacağım
Tek zerre kalmadığında bende
Bedenimin tadı böceklerin damağında
Ve gözlerim kumsalı yaşadığında
Geç kalınacak
Yaşamadığım günlere
Duymadığım türkülere
Ağlayamadığım dertlere
Anlayamadığım seslere
Geç kalınacak.
Kızmayacağım hiç kimseye
Hakkım olmayacak
Anlatacağım her şeyi mevlaya
Beni bir o duyacak